Bracia polscy, jak nazywano członków zborów ariańskich, byli częścią szerszego ruchu antytrynitaryzmu, który rozprzestrzenił się w Europie w wyniku reformacji. Ich nauki były kontrowersyjne i często spotykały się z ostracyzmem ze strony innych grup protestanckich, ponieważ odrzucały dogmat o trójcy świętej, uważając, że Bóg jest tylko jeden – i nie jest nim Jezus. Wywołało to falę konfliktów ze strony innych wyznań postrzegających arian jako jawnych heretyków, dlatego wykluczyli ich z zawartej w 1570 r. zgody sandomierskiej, która miała zapewnić pokój religijny między różnymi wyznaniami. Mimo to bracia polscy zdołali zyskać pewne poparcie wśród szlachty polskiej, która ceniła ich za nacisk na racjonalizm i tolerancję religijną.
W końcu XVI wieku związki ariańskie stały się ważnym ośrodkiem intelektualnym. Ich członkowie, tacy jak Jan Crell i Andrzej Wiszowaty, byli znani z głębokich studiów teologicznych i filozoficznych. Wielu z nich było również aktywnych w dziedzinie nauki i edukacji, tworząc szkoły i kolegia, które przyciągały studentów z całej Europy. Były one skupione głównie w miastach, takich jak Raków, gdzie powstała słynna Akademia Rakowska, która stała się centrum intelektualnym znanym na cały kontynent.
Jednak początek XVII wieku przyniósł zmiany dla braci polskich. Wzrost kontrreformacji i rosnąca niechęć do heterodoksji religijnej doprowadziły do ich stopniowego marginalizowania. W 1638 roku, po powstaniu szlacheckim w Inflantach, które było częściowo inspirowane przez nauki antytrynitaryzmu, ariańskie zbory zostały oficjalnie rozwiązane, zamknięto także Akademię Rakowską i przejęto majątki braci polskich. Wielu z nich uciekło do Transylwanii i Niderlandów, gdzie ich nauki miały długotrwały wpływ na rozwój unitarianizmu.
