Kaplica Zygmuntowska jest jednym z najważniejszych przykładów renesansowego humanizmu w architekturze. Została zaprojektowana przez Bartolommeo Berrecciego, włoskiego architekta, który przyniósł do Polski nowe trendy i idee z Włoch, kolebki renesansu. Kaplica Zygmuntowska jest pełna zdobień o charakterze naturalistycznym. Widoczne jest to zwłaszcza na nagrobkach, które są wyjątkowo szczegółowe i realistyczne. Wyróżniają się wiernym oddaniem ludzkich sylwetek i twarzy, które wyglądają na żywe. Artysta kładł nacisk na ukazanie zmarłych w nieformalny sposób, w pozach, które wskazują na odpoczynek i rozluźnienie.
Berrecci zwracał dużą uwagę na proporcje i symetrię w swoim projekcie, co jest widoczne w równomiernym rozłożeniu elementów architektonicznych, które wprowadzają ład i harmonię wewnątrz kaplicy. Dzięki temu zastosowane dekoracje wprawiają obserwatora w zachwyt i zadumę, co było celem sztuki humanistycznej.
Nagrobek Zygmunta I Starego, wykonany przez tego samego rzeźbiarza jest uważany za jedno z najważniejszych dzieł rzeźby renesansowej w Polsce. Przedstawia zmarłego władcę leżącego na łóżku, otoczonego przez postacie alegoryczne i rzeźby aniołów.