| Sztuka średniowieczna | Sztuka renesansowa | |
| Pozycja fundatora | Fundatorzy byli zazwyczaj przedstawiani na marginesie kompozycji, często w pozycji klęczącej, co miało symbolizować ich pokorę i oddanie Bogu. | Fundatorzy również byli ukazywani w pozycji klęczącej, byli często umieszczeni w centralnej części obrazu, co miało na celu podkreślenie ich roli i znaczenia. |
| Skala | Ukazywano ich w mniejszej skali niż postacie święte, co miało na celu podkreślenie ich niższego statusu. | Skala przedstawienia fundatorów często była zbliżona do skali postaci świętych, co miało na celu podkreślenie ich znaczenia i wpływu. |
| Interakcja z postaciami świętymi | Fundatorzy rzadko wchodzili w interakcję z postaciami świętymi. | Fundatorzy często byli przedstawiani w bezpośredniej interakcji z postaciami świętymi, co miało na celu podkreślenie ich bliskości z Bogiem. |
| Realizm | Przedstawienia fundatorów były często stylizowane i niekoniecznie realistyczne. Bez odpowiednich symboli i podpisów nie można było zidentyfikować postaci. | Dążono do realistycznego przedstawienia fundatorów, z dbałością o szczegóły takie jak wygląd, ubiór czy wyraz twarzy. |
| Symbolika | Przedstawienia fundatorów były pełne symboliki religijnej, związanej z pokorą, oddaniem i duchowym dążeniem. | Choć symbolika religijna nadal była obecna, zaczęto wprowadzać również elementy symboliki świeckiej, związanej z władzą, bogactwem czy nauką. |
Teologia protestancka opiera się na interpretacji Biblii. Szczególny nacisk kładziony jest na osobistą relację z Bogiem i studiowanie Pisma Świętego. Ukazanie fundatorów w bliskości z Bogiem, a także przedstawienie sceny z Księgi Rodzaju, jest zgodne z tym podejściem. Jednak warto zauważyć, że różne odłamy protestantyzmu mają zróżnicowanie podejście do sztuki religijnej. Niektóre, takie jak kalwinizm, były bardzo ostrożne w stosunku do przedstawiania Boga i innych postaci biblijnych, obawiając się, że może to prowadzić do idolatrii. Inne, takie jak luteranizm, były bardziej otwarte na sztukę religijną jako sposób na nauczanie i inspirację dla wiernych.
W efekcie kontrreformacji w kościołach katolickich wprowadzono zasadę, że dzieła sztuki powinny być tak piękne, żeby przyciągać uwagę wiernych, ale jednocześnie tak proste, żeby każdy mógł zrozumieć ich przesłanie.