Zamieszczone w podręczniku trzy lustracje przedstawiają kluczowe fazy związane z uprawą i pracą na roli w XVI w. Pierwsza z nich obrazuje proces karczowania i wypalania lasów w celu zdobycia nowych, żyznych ziem pod uprawę. Średniowieczne i wczesnonowożytne rolnictwo charakteryzowała się bardzo negatywnym wpływem na środowisko, które ulegało degradacji, erozji i jałowieniu. Z tego powodu rolnicy byli zmuszeni do ciągłego szukania nowych terenów uprawnych, które pozwoliłyby zyskać duży plon. Wypalanie drzew i krzewów służył także użyźnieniu gruntu, a metodę tę stosowano we wschodniej Litwie i Rosji aż do XIX w.
Druga ilustracja przedstawia chłopówzajętych żniwami lub sianokosami. Widzimy na niej jakich narzędzi używają, jak przebiega transport, możemy także rozpoznać ich płeć i wyciągnąć wnioski na temat podziału obowiązków w gospodarstwie.
Ostatnia z ilustracji ukazuje rolnikóww trakcie orki ugoru, który zapewne leżał odłogiem w ramach trójpolówki. Również tutaj możemy dostrzec, jakie narzędzie służyły chłopom, z czego najistotniejszym jest pług kołowy ze skibą będący w tym czasie najnowocześniejszym narzędziem służącym do orania pól. Dzięki tym elementom możemy wywnioskować, że choć rolnictwo w Rzeczypospolitej było zacofane w porównaniu do reszty Europy, to jednak oddziaływały na niej nowe odkrycia i technologie.
