· Autorament narodowy (husaria, pancerni, jazda kozacka, piechota) bazujący na obowiązkowej służbie wojskowej szlachty. Mimo że był on liczny i tani w utrzymaniu, to jednak potrzeba przeprowadzanie czasochłonnego pospolitego ruszenia i zajazdów sejmikowych czyniła je bezużytecznym w przypadku nagłych konfliktów.
· Autorament zagraniczny, czyli wojska najemne, głównie Szkoci, Niemcy, Szwajcarzy i Włosi, którzy tworzyli zawodową, profesjonalną armię, która górowała pod każdym względem nad wojskami Rzeczypospolitej. Ich stałe utrzymywanie pozwalało na szybkie reagowanie na wydarzenia polityczne. Jednakże utrzymanie sił najemnych było wyjątkowo kosztowne, dlatego ich stan osobowy był niewielki.
Pospolite ruszenie szlachty umożliwiało Rzeczypospolitej mobilizację dużych sił zbrojnych, ale wiązało się również z pewnymi ograniczeniami i trudnościami. Brak profesjonalizmu, trudności w dowodzeniu i krótki czas służby były czynnikami, które mogły wpływać na zdolności obronne państwa.