Państwo piastowskie swe korzenie wywodzi z Wielkopolski zamieszkanej przez plemię Polan – z tego terenu miała wywodzić się dynastia Piastów. Możliwe, że jeszcze przed panowaniem Mieszka I rozszerzyła ona swe posiadłości na sąsiednie krainy, zamieszkane przez lokalne plemiona słowiańskie – Kujawy, Mazowsze i część Pomorza. Dzięki porozumieniu z cesarzem niemieckim Mieszko I zdołał zwiększyć ten stan posiadania, za swojego panowania przyłączając do państwa Polan ziemię lubuską i Pomorze Zachodnie w wyniku walk z Wieletami (plemieniem Słowian połabskich). W wyniku wojen z Czechami Mieszko zdołał także przyłączyć do swojego państwa Śląsk i Małopolskę. Ekspansję ojca kontynuował Bolesław Chrobry, który dużą wagę, także w organizacji wewnętrznej swego państwa, przywiązywał do wypraw wojennych. W wyniku prowadzonej przez niego w latach 1002-1018 serii wojen polsko-niemieckich na mocy pokoju w Budziszynie z 1018 r. zdołał przyłączyć ostatecznie do Polski Milsko i Łużyce, wcześniej opanowując Słowację i Morawy, a na krótko także Czechy i Miśnię. Zwieńczeniem agresywnej polityki zagranicznej Bolesława Chrobrego była wyprawa na Ruś w 1018 r., zakończona militarnym zwycięstwem nad wojskami Jarosława Mądrego, co pozwoliło polskiemu księciu m.in. na przyłączenie do państwa Grodów Czerwieńskich.
Korzystna koniunktura międzynarodowa i położenie na mapie Europy pozwoliły Polsce na dokonanie szybkiej i skutecznej ekspansji, a w efekcie podniesienie do rangi królestwa. Jednakże wyczerpująca polityka podbojów miała dla państwa negatywne skutki w przyszłości, których ofiarą padł syn Bolesława Chrobrego – król Mieszko II.