Rada Regencyjna odegrała ważną rolę w odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. Po upadku cesarstwa niemieckiego w wyniku I wojny światowej i rewolucji listopadowej w Niemczech, Polacy na terenie byłych zaborów austriackiego i niemieckiego ogłosili powstanie państwa polskiego. Rada Regencyjna, powołana przez ostatniego cesarza austriackiego Karola I, uznała polskie państwo i ustanowiła na jego terenie tymczasową władzę do czasu wyboru nowego króla. Dzięki temu działaniu Polska zyskała akceptację ze strony państw Ententy oraz nie podlegała przeprowadzanym w Europie Środkowej i Wschodniej rewolucjom. Rada Regencyjna umożliwiła także przeprowadzenie wyborów i ustanowienie nowych organów władzy, co umożliwiło budowę niepodległego państwa polskiego.
Rada Regencyjna powstała po upadku Austro-Węgier i została powołana przez ostatniego cesarza Karola I w celu zarządzania ziemiami austriackimi. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 r. Rada uznała nowe państwo i przekazała władzę nad nim polskiemu rządowi. Rada Regencyjna odegrała ważną rolę w ustanowieniu tymczasowej władzy na terenie Polski, co umożliwiło przeprowadzenie wyborów i wybór nowego króla. Dzięki temu Polska zyskała akceptację ze strony państw Ententy oraz uniknęła konfliktów wewnętrznych i rewolucji, które miały miejsce w innych państwach Europy Środkowej i Wschodniej po I wojnie światowej.