Klęska państw centralnych w I wojnie światowej była wynikiem kilku przyczyn. Na froncie wschodnim, Rosja wycofała się z wojny po rewolucji bolszewickiej, co pozwoliło Niemcom skierować swoje siły na zachód. Jednakże, w bitwie nad Marną, Francuzi zatrzymali niemiecką ofensywę, a w bitwie pod Amiens, wojska Ententy przeprowadziły skuteczną kontrofensywę. Ponadto blokada morska spowodowała brak surowców i żywności w państwach centralnych, co jeszcze bardziej osłabiło ich gospodarki i morale żołnierzy.
Po zakończeniu wojny, powstały ośrodki władzy polskiej w poszczególnych zaborach. W zaborze pruskim odrodzenie narodowe zaczęło się już w latach 60. XIX wieku, dzięki działalności m.in. Towarzystwa Czytelni Ludowych. W wyniku rewolucji listopadowej w 1830 roku, na terenie zaboru rosyjskiego powstały tajne organizacje, które dążyły do odzyskania niepodległości. W zaborze austriackim, na skutek konfliktów narodowościowych, powstał ruch galicyjski, a w 1861 roku wybuchło powstanie styczniowe, które przyczyniło się do rozwoju ruchu narodowego w zaborze rosyjskim. W 1918 roku, na skutek trudnej sytuacji państw centralnych, powstało niepodległe państwo polskie.
Klęska państw centralnych była wynikiem różnych czynników, takich jak brak surowców i żywności oraz porażki na froncie. W wyniku tych wydarzeń, państwa centralne zaczęły tracić morale i moc militarną, co ostatecznie doprowadziło do ich klęski. Natomiast powstawanie ośrodków władzy polskiej w poszczególnych zaborach było skutkiem działań narodowych, takich jak powstania i organizacje, które dążyły do odzyskania niepodległości. W końcu, w 1918 roku, sytuacja w Europie zmieniła się na tyle, że Polska mogła odzyskać niepodległość.