Polska przeżywała okres ożywienia gospodarczego od XII w., mimo utrudniającego rozwój rozbicia dzielnicowego, Było to spowodowane m.in. lokacją miast i wsi, co powodowało wzrost ludności, gospodarowanie nieużytkami i rozwój instytucji gospodarki towarowo-pieniężnej. Dzięki unowocześnieniu rolnictwa wzrosła także wydajność rolnictwa. Dzięki tym procesom zaczęło dochodzić do wyodrębniania się stanów, opartych także o kryteria majątkowe.
Polska korzystała z rozwoju gospodarczego na podobnych zasadach co reszta Europy – sytuacja ta zmieniła się dopiero, gdy Polskę ominęła czarna śmierć – wtedy nasz region Europy był bastionem prawidłowego i zdrowego rozwoju.