Podmiotem lirycznym jest osoba głęboko związana z naszym światem. Wierzy w to, iż mamy dostęp do pewnej, kompletnej wiedzy na jego temat, choć zdobycie jej nie jest bynajmniej proste. Podmiot liryczny ma także ewidentne zacięcie filozoficzne, czego dowodzą barwne, kwieciste przenośnie i porównania, takie jak „ogród świata”.
Wiersze Czesława Miłosza są intelektualne, a metafory, jakich używa – sugestywne. Jego twórczość z lat 30., przed II wojną światową jest przesycona katastrofizmem. Dominują w niej rozmach, metaforyczność, rytmiczność, wizje apokalipsy. Wiersze pisane podczas wojny nie mają już w sobie tyle patosu.