Nadzieja, o której mowa w wierszu, dotyczy wizji „lepszego świata”. Autor pisze tu o ludziach, którzy takową nadzieję mają i liczą na poprawę swojego stanu, jak i stanu świata w ogóle. Poeta wspomina także o ludziach, którzy nie mają nadziei, czyli nie wierzą w jakąkolwiek lepszą zmianę na świecie, bądź też nie traktują go jak „żywe ciało”.
Wiersze Czesława Miłosza są intelektualne, a metafory, jakich używa – sugestywne. Jego twórczość z lat 30., przed II wojną światową jest przesycona katastrofizmem. Dominują w niej rozmach, metaforyczność, rytmiczność, wizje apokalipsy. Wiersze pisane podczas wojny nie mają już w sobie tyle patosu.