Ludzie średniowiecza postrzegali śmierć jako coś nieuniknionego, co czeka każdego człowieka, niezależnie od jego statusu społecznego, majątku czy zasług. Wyrazem tego jest treść utworu „Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią”. Przesłaniem dzieła uczyniono myśl, że nie należy obawiać się utraty ziemskiego życia, ponieważ nagrodą czekającą na zmarłych jest wieczność w niebie. Jednocześnie spersonifikowana Śmierć zastrzega, że każdy padnie jej ofiarą – biedni czy bogaci, mieszczanie czy książęta.
Podobny sens kryje w sobie malowidło „Taniec śmierci” Bernta Notkego, gdzie w tańczącym korowodzie śmierć spaja losy ludzi z różnych stanów społecznych. Kompozycja ta pokazuje, że każdego czeka ten sam koniec.
Danse macabre, czyli „taniec śmierci” to późnośredniowieczny motyw stanowiący alegorię równości wszystkich ludzi wobec śmierci. Jego przedstawienie opierało się na ukazaniu tańczącego korowodu złożonego z osób pochodzących z różnych warstw społecznych. Ludzi tych prowadziła śmierć.