Implantacja to proces zagnieżdżenia zapłodnionej komórki jajowej w obrębie macicy matki, a dokładniej do jej błony śluzowej (endometrium). Jest kluczowym etapem dla rozwoju ciąży, ponieważ zapewnia kontakt między zarodkiem a organizmem matki, co umożliwia przekazywanie składników odżywczych, tlenu i hormonów potrzebnych do dalszego wzrostu i rozwoju zarodka. Implantacja następuje około 6-10 dni po zapłodnieniu, gdy zarodek osiąga etap blastocysty.
Blastocysta jest wczesnym stadium rozwoju embrionalnego, które następuje po kilku dniach po zapłodnieniu. Jest to kulisty twór składający się z grupy komórek, wewnątrz którego znajduje się jama blastocysty. Po dotarciu do macicy blastocysta przenika przez błonę śluzową endometrium i delikatnie się w niej osadza. Implantacja blastocysty w endometrium jest możliwa dzięki uwalnianym przez trofoblast enzymom pomagającym w penetracji błony śluzowej przez nadtrawienie. To wczesne stadium rozwojowe jest krytyczne dla utrzymania ciąży i dalszego rozwoju płodu. Komórki trofoblastu po podziałach wraz z błoną śluzową macicy ostatecznie tworzą łożysko, a z pluripotencjalnych komórek węzła zarodkowego powstaną trzy listki zarodkowe, z których powstaną zawiązki wszystkich narządów organizmu.