Węglowodór Q
Ma 2 atomy węgla o hybrydyzacji sp i 2 atomy o hybrydyzacji sp3, a dodatkowo dwa atomy węgla nie są związane z wodorem. Oznacza to, że w cząsteczce występuje potrójne wiązanie wewnątrz łańcucha. Jest to but-2-yn- CH3–C≡C–CH3
Węglowodór A
Ma 4 atomy węgla o hybrydyzacji sp2 i jest izomerem węglowodoru Q, czyli ma ten sam wzór sumaryczny co but-2-yn (C4H6). Jedynym nierozgałęzionym węglowodorem C4H6 z czterema atomami sp2 jest buta-1,3-dien- CH2=CH–CH=CH2
Węglowodór B
Ma 2 atomy węgla o hybrydyzacji sp2 i 2 atomy o hybrydyzacji sp3 oraz występuje w postaci izomerów cis i trans, co oznacza obecność wiązania podwójnego wewnątrz łańcucha. Jest to but-2-en- CH3–CH=CH–CH3
Uwodornienie alkenów polega na addycji cząsteczki wodoru do wiązania podwójnego węgiel–węgiel. W trakcie tej reakcji wiązanie podwójne C=C zostaje rozerwane i w jego miejsce powstaje wiązanie pojedyncze C–C, a do każdego z atomów węgla przyłącza się po jednym atomie wodoru. W wyniku uwodornienia alken przekształca się w odpowiadający mu alkan.
Reakcja ta zachodzi w obecności katalizatora, najczęściej niklu, platyny lub palladu, oraz pod podwyższonym ciśnieniem i w podwyższonej temperaturze.
Uwodnienie alkinów polega na addycji cząsteczki wody do wiązania potrójnego węgiel–węgiel.
W trakcie tej reakcji do alkinu przyłącza się cząsteczka H2O w obecności katalizatora (najczęściej soli rtęci(II), np. HgSO4, w środowisku kwasu siarkowego). Najpierw powstaje nietrwały enol, który następnie ulega przegrupowaniu do trwalszej formy ketonowej lub aldehydowej.