Etap 1
Do probówki I, w której znajdował się wodny roztwór siarczanu(VI) miedzi(II) oraz nadmiar wodorotlenku sodu, dodano salicynę.
W zasadowym środowisku obecny był świeżo strącony wodorotlenek miedzi(II). Po dodaniu salicyny zaobserwowano zmiany świadczące o zajściu reakcji chemicznej. Salicyna zawiera ugrupowania hydroksylowe charakterystyczne dla cukrów, dlatego tworzy z jonami miedzi(II) kompleks o intensywnym zabarwieniu. Powstaje niebieski roztwór kompleksowy miedzi(II) z wielowodorotlenowymi grupami salicyny.
Etap 2
Salicynę wprowadzono do probówki II zawierającej roztwór kwasu siarkowego(VI) i ogrzewano mieszaninę.
W tych warunkach zachodzi hydroliza salicyny – jest to O-glikozyd, który w środowisku kwasowym ulega rozpadowi na cukier (glukozę) oraz saligeninę (alkohol salicylowy). Po ogrzaniu mieszaninę pozostawiono do wystudzenia.
Etap 3
W probówce III przygotowano świeżo strąconą, zalkalizowaną zawiesinę wodorotlenku miedzi(II). Następnie dodano do niej ostudzony produkt reakcji z etapu 2 i całość ogrzano.
Glukoza powstała w wyniku hydrolizy salicyny jest cukrem redukującym. Podczas ogrzewania redukuje jony Cu2+ do jonów Cu+, a w efekcie powstaje ceglastoczerwony osad tlenku miedzi(I) Cu2O. Jest to klasyczna próba Trommera, potwierdzająca obecność cukru redukującego.