Moc kwasu jest bezpośrednio związana z wartością jego stałej dysocjacji.
Stała dysocjacji kwasu, oznaczana jako Ka, opisuje stopień, w jakim kwas rozpada się na jony w roztworze wodnym. Im większa wartość Ka, tym więcej cząsteczek kwasu ulega dysocjacji, a więc tym większe jest stężenie kationów wodoru w roztworze.
Im mocniejszy kwas, tym słabsza sprzężona z nim zasada (i odwrotnie).
Teoria Brønsteda–Lowry’ego opisuje kwasy i zasady przez pryzmat wymiany protonów.
Zgodnie z tą teorią:
· kwas Brønsteda to substancja, która oddaje proton H+,
· zasada Brønsteda to substancja, która przyjmuje proton H+.
Reakcja kwas–zasada polega więc na przeniesieniu protonu z kwasu na zasadę. W każdej takiej reakcji powstają jednocześnie dwie pary sprzężone:
· kwas i jego sprzężona zasada (czyli cząsteczka po oddaniu protonu),
· zasada i jej sprzężony kwas (czyli cząsteczka po przyjęciu protonu).