Iloczyn rozpuszczalności to wielkość opisująca, jak dobrze dana substancja rozpuszcza się w wodzie. Dotyczy głównie soli trudno rozpuszczalnych.
Gdy sól słabo rozpuszczalna znajduje się w wodzie, ustala się równowaga między substancją stałą a jej jonami w roztworze. Dla przykładu dla soli o wzorze AB zachodzi równowaga: AB ⇌ A+ + B-.
Iloczyn rozpuszczalności, oznaczany jako Kso, jest iloczynem stężeń jonów powstałych z tej soli w stanie równowagi: Kso = [A+] · [B-].
Dla soli o bardziej złożonym składzie wykładniki przy stężeniach jonów są zgodne ze współczynnikami stechiometrycznymi w równaniu dysocjacji.
Im mniejsza wartość iloczynu rozpuszczalności, tym gorzej dana sól rozpuszcza się w wodzie. Jeżeli w roztworze iloczyn stężeń jonów przekroczy wartość Kso, zaczyna się wytrącać osad. Jeśli jest mniejszy od Kso, osad się nie tworzy i sól może się jeszcze rozpuszczać.
Iloczyn rozpuszczalności pozwala przewidywać, czy w danych warunkach dojdzie do strącania osadu oraz porównywać rozpuszczalność różnych trudno rozpuszczalnych soli.