Polimeryzacja i polikondensacja to dwa podstawowe sposoby otrzymywania polimerów, czyli związków o bardzo dużej masie cząsteczkowej zbudowanych z powtarzających się jednostek – merów.
Polimeryzacja polega na łączeniu się wielu jednakowych cząsteczek monomeru w długi łańcuch polimerowy bez wydzielania żadnych produktów ubocznych. Monomery muszą zawierać wiązania wielokrotne, najczęściej podwójne C=C, które ulegają rozerwaniu w trakcie reakcji. Proces ten zachodzi zwykle w obecności inicjatora i może przebiegać w mechanizmie rodnikowym, jonowym lub koordynacyjnym.
Polikondensacja polega na łączeniu się monomerów posiadających co najmniej dwie grupy funkcyjne, przy czym w trakcie reakcji wydziela się mała cząsteczka, najczęściej woda, amoniak lub chlorowodór. W przeciwieństwie do polimeryzacji, w polikondensacji masa powstającego polimeru rośnie stopniowo.
Podsumowując, w polimeryzacji monomery łączą się bez wydzielania produktów ubocznych, a w polikondensacji podczas tworzenia polimeru powstaje dodatkowo mała cząsteczka.