· W 1922 r. podpisano niemiecko-radziecki układ w Rapallo. Dotyczył on unormowania stosunków, a także wzmocnieniu wymiany handlowej. Pozwoliło to obydwu krajom na podniesienie się z kryzysu.
· Niemcy sprzeciwiły się zbyt wysokim reparacją wojennym, dlatego zbuntowały się i w 1922 r. przestały je wypłacać. Reakcją państw europejskich na takie działanie było zajęcie Zagłębia Ruhry. Wówczas na terenie Niemiec zaczęła się rewolucja i strajki. Mocarstwa obawiały się zbytniego rozszerzenia działań niemieckiego społeczeństwa, dlatego przystały na zmniejszenie kwot odszkodowania wojennego.
· Następnym krokiem Niemiec do odbudowania swojej pozycji był traktat międzynarodowy z Francją podpisany w Locarno w 1925 r. Dotyczył on nienaruszalności granic Belgii i Francji. Jednocześnie nie zostały potwierdzone granice Niemiec z Polską i Czechosłowacją.
· W 1926 r. Niemcy dołączyły także do Ligi Narodów, a następnie do samej jej Rady.
· W tym samym roku ZSRR i Niemcy podpisały także kolejny dokument – niemiecko-radziecki układ o nieagresji i neutralności. W ten sposób rozpoczęła się współpraca tych dwóch państw pod względem tajnego rozwoju militarnego.
Wyjaśnienie:
Niemcy po I wojnie światowej znalazły się w bardzo trudnej sytuacji gospodarczej i społecznej. W państwie panowała rewolucja i niedostatek. Państwo było niestabilne i nieznaczące w odniesieniu do innych światowych mocarstw. Reparacje wojenne, które Niemcy zmuszone były płacić, dodatkowo ograniczały ten kraj. Sytuacja zaczęła zmieniać się w 1922 r., kiedy podpisano układ w Rapallo, pomiędzy ZSRR a Niemcami. Dzięki temu dokumentowi, a także kolejnym traktatom podpisanym przez Niemcy (np. traktacie z Locarno, podpisanym z Francją), sytuacja panująca w kraju i jego pozycja na arenie międzynarodowej zaczęła stopniowo się poprawiać.
