Kryzys przysięgowy wiązał się z koniecznością złożenia przysięgi posłuszeństwa cesarzowi Niemiec, której sprzeciwili się legioniści.
W tym czasie, w roku 1917, w Rosji trwała rewolucja i kryzys wewnętrzny, więc kraj ten stanowił mniejsze zagrożenie dla powstania niepodległego państwa polskiego. Z tego względu Józef Piłsudski postanowił zmienić strategię działania i odłączyć się od sojuszu z Niemcami. Odmówił wówczas złożenia przysięgi i podał się do dymisji.
Skutkiem jego działania było aresztowanie i zesłanie do twierdzy w Magdeburgu.
Z drugiej strony jednak jego postanowienie stało się symbolem walki o niepodległość, a jego pozycja w społeczeństwie i poparcie bardzo wzrosło.
Poszerzyła się wówczas działalność spiskowa i konspiracja, co ponownie zintegrowało Polaków we wspólnym celu – odzyskaniu swojego państwa.
Do kryzysu przysięgowego doszło 3 lipca 1917 r. Był to jawny bunt, polegający na niezłożeniu przysięgi na wierność wobec cesarza Niemiec. Do wspomnianego kryzysu doszło w szeregach Polskiego Korpusu Posiłkowego, będącego wcześniej formacją Legionów Polskich. Istotną postacią w kwestii tego wydarzenia był Józef Piłsudski.