Racjonalizm, reprezentowany przez takie postacie jak René Descartes, Gottfried Wilhelm Leibniz i Baruch Spinoza, zakładał, że prawdziwe, niepodważalne poznania mogą pochodzić jedynie z rozumu. Kant, choć doceniał rolę rozumu w procesie poznawczym, nie zgadzał się z tym absolutnym stanowiskiem. Z drugiej strony empiryzm, którego głównymi przedstawicielami byli John Locke, George Berkeley i David Hume, twierdził, że wszystkie nasze poznania pochodzą z doświadczenia. Kant, choć przyznawał, że doświadczenie jest kluczowe dla poznania, nie zgadzał się z tym, że jest ono jedynym źródłem wiedzy.
Kant próbował połączyć te dwie pozornie sprzeczne teorie w swoim krytycznym podejściu do filozofii. Twierdził, że zarówno rozum, jak i doświadczenie są niezbędne do zdobycia wiedzy. Jego teoria poznania, znana jako krytycyzm, zakładała, że nasz umysł nie jest tylko biernym odbiorcą doświadczeń, ale aktywnie je przetwarza i nadaje im ostateczną strukturę. W ten sposób stworzył nową, syntetyczną teorię poznania, która próbowała uwzględnić zarówno wewnętrzne struktury umysłu, jak i zewnętrzne doświadczenia.
Immanuel Kant był jednym z najważniejszych przedstawicieli oświecenia, jego myśli miały duży wpływ na rozwój filozofii i nauki. Jego prace dotyczące etyki, metafizyki i epistemologii są nadal studiowane i omawiane przez filozofów na całym świecie. Kant jest znany również z koncepcji imperatywu kategorycznego będącego podstawowym filarem jego teorii moralności. Dzieło Krytyka czystego rozumu jest jednym z najważniejszych tekstów filozoficznych w historii.