| Rosja (europejska część) | Francja | |
| Terytorium po 1700 r. | · Obejmowała wschodnią część Europy – od Uralu po wschodnią granicę Rzeczypospolitej Obojga Narodów na linii Kijów-Smoleńsk-Psków-Ryga. · Pod jej kontrolą znajdowały się Inflanty, Estonia, Ingria i Karelia. | · Granice oparte na Pirenejach (południe), kanale La Manche (północ). Granica zachodnia była złożona i zawiła, opierała się na granicach Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Szwajcarii i Królestwa Sardynii. |
| Terytorium po 1800 r | · Granica przesunęło się mocno na zachód, aż do linii Tylża-Białystok-Tarnopol. Włączono tereny Ukrainy i Półwyspu Krymskiego. | · Bezpośrednio kontrolowane ziemie zmieniły się tylko na wschodzie. Zdobyto dawne posiadłości Królestwa Sardynii w regionie Sabaudii, Korsykę i ziemie niemieckie aż do rzeki Ren. |
| Ludność w 1700 r. | 18 000 000 | 20 000 000 |
| Ludność w 1800 r. | 29 000 000 (przyrost rzędu 61%) | 27 000 000 (przyrost rzędu 35%) |
Pierwsze, co rzuca się w oczy, to znaczny wzrost względny i bezwzględny ludności europejskiej części Rosji. Jednak, biorąc pod uwagę rozmiar wcielonych terytoriów między latami 1700 a 1800, można dojść do wniosku, że zwycięzcą jest Francja, która kosztem stosunkowo niewielkich podbojów terytorialnych, zdołała powiększyć liczbę obywateli o 35%. Rosja dokonała tego poprzez podbój olbrzymich połaci wschodnich ziem Europy, a także zabory Rzeczypospolitej. Świadczy to niskim zurbanizowaniu i niewielkiej gęstości zaludnienia tej części kontynentu. W tym samym czasie centralna część Europy stanowiła najgęściej zaludniony obszar kontynentu.