W średniowieczu istniały trzy główne stany, do których należeli: duchowni, rycerze, mieszczanie i chłopi. Wierzono, że taki podział jest naturalny i powstał z woli Boga. Rycerze zajmować się mieli walką zbrojną, duchowni – modlitwą. Chłopstwo i mieszczaństwo stanowiło najliczniejszą i najważniejszą grupę, gdyż odpowiadali za prawidłowe funkcjonowanie państwa. Uważano, że istnienie tych trzech stanów jest ze sobą ściśle połączone i tylko ich współpraca może zapewnić równowagę i dobrobyt.
Rycerstwo swoimi początkami sięgało do czasów pierwszych Słowian, gdy pełniło rolę prywatnej drużyny wojowników księcia. Duchowni przybyli do Polski wraz z chrzęstem Mieszka I. Mieszczanie wyłonili się z chłopstwa, gdy zaczęły powstawać pierwsze grody z podgrodziami, które następnie dały początek miastom.
