Warunki pracy robotników w łódzkich fabrykach były bardzo trudne i niebezpieczne. W XIX wieku, Łódź była jednym z najważniejszych ośrodków przemysłowych w Europie, a tamtejsze fabryki były w dużej mierze zdominowane przez właścicieli zagranicznych.
Zatrudnieni musieli pracować w niehigienicznych warunkach za bardzo niskie wynagrodzenie. Dni pracy były długie, często trwały po 12–16 godzin, a robotnicy byli często zmuszani do pracy w nocy. Wiele osób, zwłaszcza dzieci, było zatrudnionych jako tania siła robocza, co prowadziło do poważnych problemów zdrowotnych i społecznych.
Ponadto brakowało odpowiednich środków bezpieczeństwa, co prowadziło do wypadków, a miejsca pracy były często nieodpowiednio wentylowane i oświetlone.
