Sprzeczność uczuć Oleńki wobec Kmicica:
– postrzega go jako zdrajcę, który zasługuje na pogardę i nienawiść;
– nie potrafi o nim zapomnieć, ponieważ go kochała;
– odczuwa żal do siebie za pokochanie go;
– Kmicic wciąż budzi w niej silne emocje.
Stosunek Oleński do Kmicica jest niejednoznaczny. Chciałaby go nienawidzić za jego zdradę, jednak nie potrafi o nim zapomnieć: „Ona wesołą nie mogła być, mając w sercu ból, żal i niewypowiedzianą pogardę dla człowieka, którego pierwszą miłością pokochała, a który teraz był w oczach jej większym zbrodniarzem od ojcobójcy. Ów Kmicic, obiecujący za czerwone złote wydać króla jak Judasz Chrystusa, zohydzał się i szpetniał coraz bardziej w jej oczach, aż z biegiem czasu zmienił się w potwora, w zgryzotę, w wyrzut dla niej samej. Nie mogła sobie darować, iż go kochała, a zarazem nie mogła go zapomnieć, nienawidząc”.