Niestety nie możemy pomóc Ci w rozwiązaniu zadania. Postaraj się podążać za treścią polecenia. Podpowiedzi znajdziesz także w wyjaśnieniu napisanym przez Eksperta do spraw języka polskiego.
Ludzie epoki baroku mieli bardzo skomplikowane podejście do śmierci i przemijania. Z jednej strony byli głęboko religijni i wierzyli w wieczne życie po śmierci, z drugiej zaś, mocno akcentowali kruchość i nietrwałość ziemskiego bytu.
W sztuce, literaturze i filozofii baroku często pojawiają się motywy memento mori, które przypominały o tym, że życie jest krótkie i nietrwałe, a śmierć nieuchronna. Jednocześnie, sztuka baroku często nawiązywała do przepychu i dekoracyjności, co sugerowało chęć zniwelowania kruchości ludzkiego życia poprzez ucieczkę w świat piękna i bogactwa. Wierzono, że ludzkie życie jest jedynie chwilowym przejściem do wieczności, a przeznaczenie każdego człowieka jest ściśle określone przez Boga. Ta myśl znajduje odzwierciedlenie w literaturze religijnej, ale także w literaturze światowej, np. w „Hamlecie” Szekspira.
Z drugiej strony, w sztuce i literaturze baroku pojawiła się koncepcja carpe diem, czyli „chwytaj dzień”. Ten motyw sugerował, że życie jest krótkie i trzeba korzystać z każdej chwili, ponieważ życie minie szybko. Ta idea była związana z hedonizmem, czyli koncepcją, że człowiek powinien cieszyć się życiem, a doznawanie przyjemności jest jedyną drogą do szczęścia.
Ludzie baroku mieli skomplikowane podejście do śmierci i przemijania, łączące w sobie motywy religijne, filozoficzne i estetyczne. Choć wierzyli w wieczne życie po śmierci, to jednocześnie uważali, że życie na ziemi jest krótkie i nietrwałe. Ta dualność przekładała się na sztukę i literaturę, gdzie jednocześnie pojawiały się motywy przemijania i memento mori, ale także dekoracyjne i bogate elementy, które miały na celu ukazać piękno i bogactwo świata ziemskiego.