Starożytne cywilizacje Indii i Chin rozwinęły się w dogodnych warunkach naturalnych. Ich początki sięgają osadnictwa w dolinach rzecznych (rzeki Indus, Ganges i Brahmaputra w przypadku Indii. Huang He oraz Jangcy dla Chin) opartego na rolnictwie i hodowli zwierząt. W przeciwieństwie do Nilu, Tygrysu i Eufratu rzeki Azji oferowały stabilny i regularny dostęp do wody, nie pojawiały się tu okresy następujących po sobie susz i wylewów. Podobnie jak w przypadku Mezopotamii i Egiptu w Chinach i Indiach rozwinęła się umiejętność budowy kanałów irygacyjnych zwiększających plony z upraw – zwłaszcza ryżu.
Chiny skupiły się na uprawie ryżu, gdyż liczna populacja kraju wymagała efektywnego źródła pożywienia. Zrezygnowano z hodowli zwierząt, gdyż pochłaniały zbyt wielkie ilości paszy z pól, które przeznaczono pod uprawę ryżu.