Wojny napoleońskie wybuchały, ponieważ cesarz Bonaparte chciał, by Francja stała się najpotężniejszym mocarstwem Europy, którym mógłby samodzielnie władać. Rościł sobie pretensje do terenów innych krajów, co oczywiście budziło sprzeciw europejskich władców. Z tego powodu wybuchł szereg konfliktów zbrojnych.
Głównym przeciwnikiem Napoleona byli Anglicy. Cesarz planował podbicie wysp brytyjskich, jednak musiał z niego zrezygnować po porażce, którą odniosła jego flota w morskiej potyczce pod Trafalgarem.
Bitwa pod Trafalgarem (1805) była jedną z potyczek w trakcie wojen napoleońskich (1799-1815). Napoleon miał nadzieję, że uda mu się pokonać Wielką Brytanię nie tylko na lądzie, ale także na morzu. Dlatego zdecydował się wysłać swoją flotę, by pokonała flotę brytyjską i otworzyła mu drogę na Wyspy Brytyjskie. Jednak admirał Nelson, dowodzący flotą brytyjską, wykorzystał swoje doświadczenie i przewagę taktyczną, a także wykorzystał naturalne warunki, takie jak wiatry, by pokonać Francuzów. Bitwa pod Trafalgarem była dla Francuzów klęską strategiczną, ponieważ utracili kontrolę na morzach, a Brytyjczycy mogli łatwiej kontrolować handel i blokować porty francuskie.