Główną przyczyną pierwszej wojny grecko-perskiej było powstanie miast jońskich, które rozpoczęło się w 499 r. p.n.e. w Milecie. Prawdopodobnie wynikało ono z faktu, iż grekom jońskim nie podobała się ingerencja Persów w struktury ich poleis, między innymi poprzez wspieranie rządów tyranów. W powstaniu, chociaż w bardzo skromnej formie, pomogły Ateny i Eretria, więc Dariusz będący wtedy królem Persji zamierzał wykorzystać ten fakt jako pretekst to rozpoczęcia wojny. Chciał on przez to poszerzyć granice imperium, mógł bowiem wykorzystać oddziały, które pozostały w Tracji od czasów jego wyprawy scytyjskiej.
Przyczyną drugiej wojny grecko-perskiej była chęć pomszczenia pierwszej, chociaż za oficjalną przyczynę Kserkses (następca Dariusza) podawał chęć uzyskania odwetu za wojnę trojańską. Ponownie jednak najistotniejsza była prawdopodobnie zwykła chęć Kserksesa do powiększenia granic imperium i zapisania się na kartach historii.
Podstawową przyczyną wypraw perskich była chęć ekspansji terytorialnej, ale to powstanie jońskie dało Persom casus beli, czyli pretekst do wypowiedzenia wojny.