Okres panowania dynastii Wettinów w Rzeczypospolitej, obejmujący lata 1697-1763, to czas charakteryzujący się znacznym kryzysem instytucji ustrojowo-politycznych. Elekcja Augusta II Mocnego, saskiego księcia z dynastii Wettinów, na króla Polski w 1697 roku, była oznaką rosnącego wpływu obcych mocarstw na wewnętrzne sprawy Rzeczypospolitej.
W tym czasie Sejm zaczął tracić na znaczeniu. Liberum veto było coraz częściej nadużywane przez skorumpowane stronnictwa magnackie i szlacheckie, co powodowało paraliż polityczny. Dodatkowo rosnąca zależność od obcych mocarstw, takich jak Rosja, Prusy i Austria, doprowadziła do dalszego osłabienia suwerenności kraju. W rezultacie, Rzeczpospolita stała się coraz bardziej podzielona i niezdolna do skutecznego działania na arenie międzynarodowej.
