Postać Aleksandra Wielkiego zmieniała się w trakcie podbojów. Z początku był on młodym, ambitnym, ale też i zorganizowanym i ciężko pracującym człowiekiem. Stronił od alkoholu, uważając, że zaćmiewa on umysł. Ufał też swoim dowódcom, powierzając im często zadania, bez których nie byłby w stanie dokonać swoich osiągnięć. Stworzył swoje imperium dzięki podbojom, ale w jego wyprawie brało udział również wielu naukowców, których działalność jako wychowanek Arystotelesa, aktywnie wspierał.
Starał się on również działać na rzecz integracji między Persami i Grekami, pragnąc zunifikować swoje państwo. W podbitych satrapiach starał się też przeciwdziałać naużywaniu władzy, chociażby poprzez zakaz sprawowania kilku urzędów przez jedną osobę. Potrafił też wytworzyć specjalną więź ze swoimi żołnierzami, którzy chętnie mogli oddać za niego życie.
Nie wszystko mu się jednak udało: pod koniec swojego życia przestał ufać dawnym dowódcom i likwidował tych, których uważał za zagrożenie. Zaczął też pić dużo alkoholu, zwłaszcza po śmierci swojego najlepszego przyjaciela – Hefajstiona. Po śmierci Aleksandra jego imperium, bez łączącej osoby króla, się rozpadło.
Postać Aleksandra zmieniała się z czasem, na pewno był jednak królem ambitnym, który wytworzył dużą więź ze swoimi żołnierzami, dzięki czemu podążali za nim i umożliwiali mu kolejne podboje, na których oparł budowę swojego państwa.