Według Johna Locke'a, tolerancja jest ważną wartością społeczną i cnotą indywidualną. Uważał, że każda jednostka ma prawo do swobody myśli, sumienia i wyrażania swoich przekonań. Tolerancja pozwala jednostkom na swobodne wyrażanie swoich poglądów, nawet jeśli różnią się one od dominujących w społeczeństwie. Locke uważał, że tolerancja jest również cnotą indywidualną, ponieważ pozwala jednostkom rozwijać się moralnie i intelektualnie. Poprzez otwarte i prowadzone z szacunkiem dialogi z innymi ludźmi, jednostki mają możliwość poszerzania swojej wiedzy, doskonalenia swojego charakteru i lepszego zrozumienia świata.
Locke kwestie tolerancji i wolności rozpatrywał w bardzo szerokim ujęciu. Uważał, że tolerancja jest niezbędna do zapewnienia pokojowego współistnienia w społeczeństwie składającym się z różnych grup etnicznych, religijnych i kulturowych. Tolerancja umożliwia różnym grupom społecznym i religijnym życie obok siebie bez wzajemnej nienawiści i konfliktów. Locke wierzył, że tolerancja sprzyja różnorodności intelektualnej i poglądowej, co z kolei prowadzi do postępu społecznego i intelektualnego. Poprzez otwarte dyskusje i wymianę różnych idei, społeczeństwo może rozwijać się i doskonalić. Twierdził, że tolerancja jest nieodzowna w celu utrzymania równowagi między jednostkami a rządem. Ograniczenie władzy rządowej w zakresie narzucania jednolitego światopoglądu zapewnia większą ochronę praw jednostki i zapobiega nadużyciom władzy. Locke uważał, że tolerancja jest potrzebna, ponieważ nikt nie posiada absolutnej wiedzy ani monopolu na prawdę. Dlatego ważne jest, aby pozwolić różnym perspektywom i ideom konkurować ze sobą w otwartej debacie, aby prawda mogła wyłonić się w wyniku tej konkurencji.