Pisząc wypracowanie historyczne, musisz pamiętać o zachowaniu odpowiedniej formy pisemnej wypowiedzi. Jak każda tego typu praca pisemna, powinna ona zawierać trzy najważniejsze elementy: wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Pamiętaj, aby w odpowiedni sposób odnosić się do postawionych w temacie pytań, a odpowiadając na nie argumentować swoją wypowiedź. Twoja wypowiedź powinna być spójna i nie odbiegać od postawionych przez Ciebie tez.
Pamiętaj o tym, aby w przygotowaniu do tego typu pisemnych wypowiedzi skorzystać z wiedzy spoza podręcznika, czyli źródeł takich jak książki naukowe, popularnonaukowe oraz Internet.
System sprawowania władzy określany jako absolutyzm oświecony to forma rządów, która pojawiła się w XVIII wieku i łączyła elementy absolutyzmu monarszego z ideami oświecenia. Był on reakcją na krytykę tradycyjnego absolutyzmu i staraniem się wprowadzenia pewnych reform, które miały poprawić sytuację społeczną, gospodarczą i administracyjną.
W ramach absolutyzmu oświeconego władca (monarcha) pozostawał na szczycie hierarchii władzy, posiadał nieograniczoną władzę polityczną i był uważany za prawowitego władcę. Jednak władca miał również obowiązek rządzenia w sposób mądry i sprawiedliwy, oparty na zasadach oświecenia. Cechy absolutyzmu oświeconego to m.in.:
Reformy społeczne: Monarchowie oświeceni dążyli do wprowadzenia reform społecznych mających na celu poprawę warunków życia ludności, takie jak reformy prawa, edukacji, opieki zdrowotnej czy sprawiedliwego opodatkowania.Modernizacja gospodarki: Rządy oświeceniowe dążyły do rozwinięcia gospodarki poprzez wspieranie przemysłu, handlu, rolnictwa oraz infrastruktury.Swoboda religijna i tolerancja: W niektórych przypadkach wprowadzano reformy w zakresie swobody religijnej, dążąc do tolerancji wobec różnych wyznań i unikania prześladowań religijnych.Racjonalne rządy: Monarchowie oświeceni dążyli do sprawowania władzy na zasadach racjonalnych i opartych na rozumie. Często otaczali się doradcami oświeconymi i zwracali uwagę na idee filozofów oświecenia.Ograniczenie arbitralności władcy: Choć władca zachowywał swoją nieograniczoną władzę, to starano się wprowadzać pewne instytucje i procedury, które miały ograniczać jego arbitralność, takie jak rady doradcze czy parlamenty.
Ważne jest jednak zauważenie, że absolutyzm oświecony często był tylko częściową realizacją idei oświeceniowych. W praktyce nie zawsze wszystkie postulaty i założenia oświecenia były w pełni respektowane. Władcy oświeceni nie zawsze realizowali swój zamiar poprawy sytuacji społecznej czy politycznej, a reformy często dotyczyły tylko wybranych grup społecznych. Ponadto nadal utrzymywały się nierówności społeczne i hierarchie władzy.
Twórcy oświecenia byli często zafascynowani monarchami Europy Środkowej i Wschodniej, takimi jak Fryderyk II, Katarzyna II czy Józef II, ponieważ ci władcy podejmowali pewne reformy, które wydawały się zgodne z ideami oświecenia. Owszem, ich działania nie były zawsze doskonałe ani zgodne z założeniami oświecenia, ale w porównaniu z niektórymi innymi monarchami, ich próby modernizacji i poprawy warunków życia były doceniane przez niektórych filozofów oświecenia. Być może fascynacja ta wynikała z nadziei na wprowadzenie pozytywnych zmian i możliwość realizacji idei oświeceniowych w praktyce, chociaż często była to tylko częściowa realizacja tych idei.