Fryderyk II był zwolennikiem absolutyzmu władzy monarszej, co oznaczało, że monarcha miał pełnię władzy i decydował o wszystkich sprawach państwa. Uważał, że król jest władzą nadrzędną i powinien mieć kontrolę nad wszystkimi aspektami rządzenia. Fryderyk II uważał, że rola monarchy polega na zapewnieniu stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu państwa. Jego głównym celem było umocnienie władzy i pozycji Prus, dlatego prowadził liczne reformy gospodarcze, wojskowe i administracyjne mające na celu wzmacnianie państwa. Był zaangażowany w rozwój Prus jako silnego państwa militarystycznego, dążąc do zwiększenia zasięgu terytorialnego i prestiżu kraju.
Fryderyk II, był pruskim królem z dynastii Hohenzollernów, który panował w latach 1740–1786. Jego poglądy na rolę monarchy w państwie można zrozumieć na podstawie jego działalności i tekstów, które pozostawił. W swoich tekstach, takich jak Anti-machiavel, wyrażał przekonanie, że król powinien być absolutnym władzą, ale również sprawiedliwym i działać w interesie swoich poddanych.
Fryderyk II uważał, że rola monarchy polega na zapewnieniu stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu państwa. Jego głównym celem było umocnienie władzy i pozycji Prus, dlatego prowadził liczne reformy gospodarcze, wojskowe i administracyjne mające na celu wzmacnianie państwa. Był zaangażowany w rozwój Prus jako silnego państwa militarystycznego, dążąc do zwiększenia terytorialnego i prestiżu kraju.
Jednak pomimo swojego absolutystycznego podejścia do władzy, Fryderyk II wykazywał również pewne cechy oświeceniowe. Był zwolennikiem racjonalizmu i edukacji, wspierał rozwój nauki, sztuki i kultury. Uważał, że dobre rządy zależą od mądrości i umiejętności władcy, a nie tylko od dziedziczonej pozycji. Z tego powodu podejmował wysiłki w celu poprawy administracji państwowej, reformy prawa i poprawy warunków życia ludności.