Ludwik XV osobiście nie przejawiał takiej charyzmy i determinacji jak jego poprzednik Ludwik XIV, co często powodowało, że władza faktyczna przesuwała się na rzecz grupy wpływowych doradców i ministrów. Wpływ na politykę Francji miały osobiste ambicje i interesy osób takich jak np. kardynał Fleury czy Madame de Pompadour. To prowadziło do nadużyć władzy, korupcji i nieefektywnego zarządzania państwem.
W tym okresie Francja borykała się z różnymi problemami. Jednym z głównych problemów było zadłużenie państwa, które wynikało z kosztownych wojen, m.in. wojny siedmioletniej (1756–1763). Koszty utrzymania dworu królewskiego oraz utrzymanie potężnej armii przyczyniły się do znacznego obciążenia finansowego kraju.
Ponadto Francja zmagała się z głębokimi nierównościami społecznymi i ekonomicznymi. Szlachta i duchowieństwo cieszyli się przywilejami i immunitetami, podczas gdy plebs, stan trzeci, był obciążony wysokimi podatkami i trudnościami ekonomicznymi. To prowadziło do wzrostu napięć społecznych i niezadowolenia w społeczeństwie. Innym problemem była napięta sytuacja między katolikami a hugenotami (protestantami).
Pomimo wcześniejszych ustępstw wobec hugenotów, ich prawa i swobody były ograniczane w okresie panowania Ludwika XV, co wywoływało konflikty religijne i napięcia społeczne. Wreszcie, w tym okresie pojawiły się także oznaki kryzysu władzy i autorytetu monarchii, które osłabiły prestiż i stabilność państwa. To z kolei otworzyło drogę dla późniejszych wydarzeń, takich jak rewolucja francuska.
Okres panowania Ludwika XV (1715–1774) we Francji był czasem istotnych zmian politycznych, gospodarczych i społecznych. Władza we Francji w tym okresie była sprawowana w ramach systemu monarchii absolutnej, w którym król posiadał niemal nieograniczoną władzę. Okres panowania Ludwika XV we Francji był czasem problemów finansowych, nierówności społecznych, korupcji i słabego zarządzania państwem.