Twórcy myśli oświeceniowej mieli zróżnicowane podejście do religii i Kościołów. Nie można mówić o jednolitym stanowisku wszystkich myślicieli oświecenia, ponieważ każdy z nich miał indywidualne poglądy na ten temat. Niemniej jednak istnieją pewne ogólne tendencje i wzorce w ich podejściu do religii.
Wolter na przykład był znany ze swojej krytyki religii organizowanej, zwłaszcza katolickiego Kościoła. Wyrażał sceptycyzm wobec dogmatów religijnych i religijnego fanatyzmu, a także postulował większą tolerancję religijną. Wolter bronił wolności sumienia i wolności wyznania, uznając, że każdy człowiek ma prawo wybierać i wyznawać swoją wiarę.
Jednak nie wszyscy myśliciele oświecenia byli antyklerykałami. Niektórzy, tak jak John Locke, uważali religię za ważny element życia społecznego i moralnego. Locke wierzył, że religia i moralność powinny być integralną częścią społeczeństwa, ale odróżniał je od sfery politycznej. Uważał, że władza świecka powinna być oddzielona od władzy duchownej, aby zapewnić wolność religijną i uniknąć nadużyć religijnych.
Pomimo różnic w podejściu do religii, wielu myślicieli oświecenia dążyło do promowania wartości takich jak racjonalność, tolerancja i wolność myśli. Często wzywali do oddzielenia władzy politycznej od władzy duchownej oraz do większej autonomii jednostki w kwestiach religijnych. Ich postulaty miały wpływ na rozwój idei sekularyzmu, laicyzmu i wolności religijnej, które stały się istotnymi wartościami w epoce oświecenia i miały długotrwały wpływ na rozwój społeczeństw europejskich.