Narrator przyjmuje punkt widzenia Róży w fragmentach ukazujących jej przeżycia wewnętrzne i emocje, np.: „Róża poczuła wtedy coś gorszego niż śmierć”, „w sercu Róży poruszała się przeklęta młodość”, „poczuła starość swoją, już dokonaną”. Są to opisy jej uczuć, myśli i stanów psychicznych, których narrator nie mógłby znać bez wejścia w jej świadomość. Z kolei narrator dąży do obiektywizmu w fragmentach opisujących wygląd i działania bohaterki, np.: „Róża usiadła i pozwoliła swojej twarzy zmierzchnąć”, „usta zwycięskie wsiąkły w głąb twarzy”, „forsownie przełknęła ślinę”, „Róża podeszła do lustra, obciągnęła na sobie sweter”. Są to konkretne, zewnętrzne obserwacje. Zestawienie obu sposobów narracji służy ukazaniu pełnego obrazu bohaterki – zarówno jej zachowania, jak i wnętrza. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć jej psychikę i motywacje oraz dostrzec rozdźwięk między tym, co przeżywa, a tym, jak wygląda z zewnątrz.
1. Zauważ, że fragmenty subiektywne zawierają emocje i myśli Róży, których nie widać na zewnątrz.
2. Zwróć uwagę, że narrator używa tam słownictwa wartościującego i psychologicznego.
3. Dostrzeż, że opisy obiektywne skupiają się na czynnościach i wyglądzie bohaterki.
4. Porównaj oba typy narracji i zauważ różnicę między „co robi” a „co czuje”.
5. Wyciągnij wniosek, że połączenie tych perspektyw pogłębia charakterystykę postaci i pokazuje jej wewnętrzny konflikt.