Jako przykład można wskazać film „Panny z Wilka” w reżyserii Andrzeja Wajdy, będący adaptacją opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Film zachowuje główne założenia fabularne utworu, mianowicie powrót Wiktora Rubena do miejsca młodości oraz jego konfrontację z przeszłością. Reżyser koncentruje się przede wszystkim na relacjach bohatera z kobietami oraz na atmosferze przemijania i nostalgii. Jednym z najważniejszych zabiegów adaptacyjnych jest ograniczenie rozbudowanych refleksji wewnętrznych obecnych w literackim pierwowzorze. W filmie zostały one zastąpione obrazem, grą aktorską i nastrojem. Wajda wykorzystuje długie ujęcia, spokojne tempo oraz scenografię dworu i ogrodu, aby oddać emocje bohatera. Istotną rolę odgrywa także muzyka i cisza, które budują refleksyjny klimat. W porównaniu z pierwowzorem film upraszcza niektóre wątki i rezygnuje z części retrospekcji oraz szczegółowych analiz psychologicznych. Skupia się bardziej na teraźniejszości i bezpośrednich relacjach między postaciami. Zmiany te nie obniżają wartości artystycznej adaptacji, lecz dostosowują ją do specyfiki medium filmowego. Dzięki nim film staje się spójny, nastrojowy i sugestywny. Choć traci część psychologicznej głębi obecnej w tekście, zyskuje siłę wyrazu poprzez obraz i atmosferę. Adaptacja Wajdy może być więc uznana za udaną, ponieważ w twórczy sposób interpretuje literacki pierwowzór.
1. Wybierz konkretny film i przypomnij jego związek z utworem literackim.
2. Zauważ, które elementy fabuły zostały zachowane.
3. Dostrzeż najważniejsze zmiany wprowadzone przez reżysera.
4. Zwróć uwagę na środki filmowe zastępujące opis literacki.
5. Porównaj zakres uproszczeń i pominięć względem oryginału.
6. Wyciągnij wniosek, jak zmiany wpłynęły na odbiór i wartość artystyczną filmu.