W piętnastowiecznej Anglii wystawione były głównie dramaty liturgiczne i wywodzące się jeszcze ze średniowiecza moralitety. Sztuki odkrywano w kościołach z okazji narodzenia bądź zmartwychwstania Jezusa. Dopiero podczas panowania Elżbiety I (1550 – 1603) powstały warunki do rozwoju dramatu. Przedstawienie teatralne przeniosły się z ulic i kościołów do specjalnie przygotowanych w tym celu budynków. W 1576 roku pod Londynem zbudowano pierwszy teatr zwany „The Theatre”. Drugim znanym teatrem był „The Globe”, w którym swoje sztuki wystawiał William Szekspir, który stał się najbardziej znanym reformatorem dramatu.
Szekspir zerwał z większością reguł, które wywodziły się jeszcze z tradycji starogreckiej. Zerwał z zasadą trzech jedności: akcji miejsca i czasu, przenosząc akcję w często odległe od siebie miejsca i rozbijając ją na wiele dni lub miesięcy. Fabuła zamiast jednego głównego wątku podejmowała ich kilka.
Złamana została również zasada decorum, ponieważ w tragedii pojawiły się sceny komediowe, których bohaterami byli zwykli ludzie posługujący się językiem potocznym. Artysta dokonał więc indywidualizacji języka postaci.
Zerwał również ze starożytnym zakazem pokazywania przemocy. Na scenie. Jego sztuki były pełne pojedynków śmierci, przemocy i zdrady. Pojawiała się często krew Szekspir. Ponadto wprowadził elementy fantastyczne, jak zjawy czy czarownice. Tradycyjny podział natomiast na stasimony i epejsodia zastąpił podziałem na akty i sceny.
Dużą rolę w jego dramatach odgrywała przyroda, która współtworzyła nastrój grozy, niesamowitości i tajemniczości oraz wzmagała napięcie. W dramacie elżbietańskim jest również inna koncepcja tragizmu.
W tragedii greckiej źródłem tragedii był nierozerwalny konflikt między równoważnymi wartościami lub międzyludzkimi pragnieniami, a nieuchronnym losem reprezentowanym przez Fatum. Z kolei u Szekspira tragizm nie jest tak oczywisty. Rodzi się najczęściej w psychice bohatera na skutek jego dążeń i fatalnych konsekwencji dokonywanych czynów, które wynikają z namiętności lub skazy na charakterze. Wszystkie nieszczęścia, jakie spadają na głównych bohaterów, są konsekwencją ich działań i prowadzą do nieuchronnej śmierci.
Źródłem tragedii jest zatem najczęściej żądza kryjąca się w mrocznych głębinach osobowości bohatera. Bohater jest postacią dynamiczną, zmienia się wewnętrznie w toku akcji i samodzielnie decyduje o swoim losie. Szekspir skupia się więc na analizie psychologicznej bohaterów swoich sztuk.
Dramat elżbietański ukształtował się w XVI wieku.