Żądza władzy może mieć ogromny wpływ na losy i życie człowieka. Przykładem literackiej postaci, która była ogarnięta obsesją posiadania władzy, jest tytułowy bohater dramatu Williama Szekspira Makbet. Jest bohaterem tragicznym, a jego tragizm polega na konflikcie jego ambicji i sumienia.
Mężczyzna wie doskonale, że kieruje nim żądza władzy, która popycha go do popełnienia zbrodni. Jego próby oparcia się swoim mrocznym pragnieniom spełzają na niczym, ponieważ ulega on perswazji swojej równie ambitnej i jeszcze bardziej zdeterminowanej do osiągnięcia zamierzonego celu żony – lady Makbet. Za jej namową wchodzi na ścieżkę zbrodni. Nie zdecydowałby się jednak na to, gdyby jego dusza nie była już wcześniej skażona ziarnkiem zła.
Droga, którą zdecydował się wybrać, jest pełna strachu przed potępieniem i zemstą umarłych. Strach powoduje w nim wyrzuty sumienia, odbiera mu spokój i sens życia. Wybór, jakiego dokonał bohater, zwraca się przeciwko niemu. Zło, któremu oddał się we władanie, niszczy wewnętrznie, zgodnie z chrześcijańską zasadą. Spirala zbrodni się nie kończy, a pozbywając się w końcu wyrzutów sumienia, bohater otrzymuje kolejny cios w postaci szaleństwa, a później samobójstwa swojej ukochanej żony.
Dynamika rozwoju dramatu pokazuje ogromny wpływ z pozoru niewielkiej ambicji o władzy na losy wielu ludzi. Jej ofiarą stał się nie tylko Makbet, ale i jego żona, król Dunkan, najlepszy druh Makbeta – Banko. Jedna myśl, jedna, niepohamowana żądza, a spowodowała tyle ofiar i złamanych żyć.
W swoim dramacie Szekspir przedstawił wizję człowieka, który dla władzy i ambicji może dokonać każdej zbrodni.