Tendencja do operowania nadmiarem figur artystycznych wynikała z dążenia do olśnienia odbiorcy i zaskoczenia go. Przykładem tego są utwory Jana Andrzeja Morsztyna, w których autor często wykorzystywał oryginalne koncepty i metafory jak np. porównanie zakochanego do trupa.
Światopogląd epoki jest widoczny w sztukach wizualnych, jak na przykład w architekturze i malarstwie, które poprzez intensywną ornamentację stara się wypełnić groźną i milczącą przestrzeń. Przykładem takiego dzieła jest na przykład „Ogród miłości” Petera Paula Rubensa.
Artyści barokowi chcieli zaskakiwać odbiorcę i wzbudzać w nim zainteresowanie.