W pierwszych warsztatach satyry autor zastosował anaforę, która stanowi część rozbudowanego pytania retorycznego. „Wolno szaleć młodzieży, wolno starym zawodzić, Wolno się na czas żenić, wolno i rozwodzić, Godzi się kraść ojczyznę, łatwą i powolną, a mnie sarkać na takie bezprawia nie wolno?”
Zastosowane środki poetyckie mają za zadanie wskazać na szczególnie ważne elementy. Podkreślają również emocjonalność wypowiedzi. Wskazują na przywiązanie podmiotu mówiącego do stanu ojczyzny, która jest niszczona przez jej obywateli.
Autor zwraca się bezpośrednio do Polaków.