Oba utwory przedstawiają obraz pięknego świata, który stanowi dzieło Boga. Jest ono szczególnie interesujące o poranku, kiedy ranne wstają zorze, a wszystkie jego elementy jak ziemia czy morze nabierają w jednej chwili blasku. Cały świat jest darem od Boga, ofiarowanym człowiekowi obok innych łask. Człowiek jest pełen wdzięczności i radości, co pokazuje poprzez modlitwę pochwalną lub dziękczynną.
Podobny obraz człowieka świata i Boga można odnaleźć w pieśni „Czego chcesz od nas, Panie?”, która charakteryzuje się pozytywnym wydźwiękiem. W tej pieśni dziękuje się Bogu za otrzymane hojne dary i piękno natury. Przedstawiony świat jest przyjazny, pełen blasku i harmonii. Pozwala odpocząć człowiekowi od trosk i docenić wielkość Boga.
Z kolei w sonetach Sępa Szarzyńskiego świat jest nieprzyjazny, pełen mroku i ciemności. Świat i Szatan czyhają na słabą duszę człowieka, zwodząc jego zmysły i kusząc: „On srogi ciemności hetmanem i świata łakome marności. O nasze pilne czynią zepsuwanie.” W ten sposób człowiek jest narażony na popełnianie grzechów, które oddalają go od Boga. Życie to wieczne wojowanie, wojna, którą wiedzie się szatanem, światem i ciałem. Jak głosi podtytuł Sonetu IV.
Utwory łączy przedstawienie świata, jako dzieła Boga.