Charakterystyczne dla sentymentalizmu jest odwołanie się do natury. Odczucia jednostek są tożsame, paralelnie ze światem przyrody. W „Pieśni porannej” Boga chwali nie tylko człowiek, ale i cały świat:
„Kiedy ranne wstają zorze, Tobie ziemia, Tobie morze, Tobie śpiewa żywioł wszelki, Bądź pochwalon, Boże wielki.”
Jest to charakterystyczny dla paralelizmu tematycznego. Człowiek jest wrażliwy na piękno natury i żyje z nią w harmonii. Ponadto odznacza się „czułością serca”. Forma wiersza sprzyja prezentowanej w nich filozofii życiowej ze względu na jej prostotę, nawiązującą do pieśni ludowych, rymy, podział na strofy, nieskomplikowany język.
W sentymentalizmie uważano, że człowiek w procesie cywilizacji stracił podstawowe wartości, dlatego popierano powrót do natury. Metody poznawania świata według nich to: empiryzm i sensualizm.