Między tymi dwoma pieśniami jest kilka podobieństw. Łączy je przede wszystkim przedstawienie człowieka, jako tego, który służy państwu w dobry sposób i jest mu oddany. Ponadto jedną z najwyższych wartości jest poświęcanie się dla ojczyzny, a nawet śmierć dla niej. Podobieństwem jest także przedstawienie nobilitacji społecznej, którą można uzyskać dzięki oddaniu się sprawie państwa i innych ludzi.
Jeśli chodzi o różnice, to w Pieśni XIX służba ojczyźnie ma zapewniać człowiekowi „dobre imię” i status społeczny. W Pieśni VII zaś jest to związane z zazdrością innych. W pierwszym z wymienionych przeze mnie utworów nagroda, jaką otrzyma człowiek służący państwu to wielki honor i uznanie innych, w drugim dziele jest to nagroda w niebie.
Pieśnią określa się gatunek liryczny, który skonstruowany był po to, by był recytowany lub śpiewany. Genezy pieśni niektórzy badacze dopatrują się w religijnych rytuałach, gdzie muzyka odgrywała istotną rolę.
Jan Kochanowski (ok. 1530 – 1584) to wybitny polski poeta i tłumacz żyjący w okresie renesansu, który w znaczący sposób przyczynił się do rozwoju polskiego języka literackiego. W swojej twórczości inspirował się antykiem, tradycją chrześcijańską i ludową. Pisał pieśni, treny, psalmy, sonety i formy dramatyczne. Na jego pamiątkę zostało ustanowione Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie.