Skarga uważał, że polityka powinna być podporządkowana moralności i prawdzie religijnej, a także, że władza powinna być używana w służbie dobra wspólnego i sprawiedliwości. Według Skargi politycy powinni być prawi i sprawiedliwi oraz przestrzegać nauk kościoła. Machiavelli uważał natomiast, że polityka jest zupełnie oddzielona od moralności i etyki, a jedynym celem polityki jest utrzymanie władzy i zachowanie państwa. Według niego politycy powinni być przede wszystkim skuteczni i mieć zdolność do działania, nawet jeśli czyny z tym związane mają być nieetyczne. Różnica między tymi dwoma koncepcjami jest zasadnicza. Dla Skargi najważniejsza jest moralność i prawda religijna, a dla Machiavellego efekty władzy.
Nicollo Machiavellego uznaje się za twórcę nurtu zwanego makiawelizmem. Można go zdefiniować jako doktrynę polityczną, w której osiągnięcie zamierzonego celu jest najważniejsze niezależnie od poniesionych kosztów i strat – zarówno ludzkich, jak i innych. W przypadku zarzadzania krajem to właśnie racja państwa jest najwyższą wartością, a wszelkie okrucieństwo jest w jego obliczu usprawiedliwione.
Mianem makiawelizmu określa się również postawę psychiczną, której cechy nawiązują do historycznego nurtu. Taka osoba cechuje się postawą cyniczną do świata, a także dążeniem do celu bez skrupułów.