W tym zadaniu musisz przypomnieć, jak przedstawiano Boga i relację człowieka z Nim w różnych epokach literackich oraz pokazać, jak ta relacja się zmieniała.
W literaturze wcześniejszych epok obraz Boga i relacji człowieka z Nim ulegał wyraźnym przemianom.
W średniowieczu Bóg był centrum świata i najwyższym autorytetem, a życie człowieka podporządkowane było idei zbawienia. Relacja z Bogiem miała charakter podporządkowania i wiary.
W renesansie relacja ta nabiera bardziej harmonijnego charakteru: Bóg pozostaje ważny, ale człowiek zyskuje większe znaczenie. Pojawia się przekonanie o ładzie świata i zgodzie między człowiekiem a Bogiem.
W baroku obraz ten się komplikuje. Człowiek doświadcza niepokoju, przemijania i niepewności zbawienia, a relacja z Bogiem staje się bardziej dramatyczna i emocjonalna.
W romantyzmie relacja z Bogiem staje się bardzo indywidualna i często konfliktowa. Bohater romantyczny może wchodzić z Bogiem w spór, buntować się przeciw Niemu, a jednocześnie szukać z Nim głębokiej więzi.
W modernizmie (Młodej Polsce) pojawia się wyraźny kryzys religijny. Człowiek doświadcza zwątpienia, poczucia pustki i oddalenia Boga, a relacja z Nim staje się problematyczna lub wręcz zanika.
Mimo tych przemian, aż do modernizmu Bóg pozostaje ważnym punktem odniesienia, natomiast dopiero literatura XX wieku zaczyna poważnie stawiać pytanie o Jego nieobecność.
Należy skupić się na procesie, a nie zbiorze haseł. Najlepiej uporządkować je w następujący sposób:
Tak uporządkowany ciąg zmian pozwala zrozumieć, skąd w tekstach Różewicza pojawia się pustka, a u Miłosza próba jej przezwyciężenia.
Zadanie 1.
74Zadanie 3.
75Zadanie 4.
75