System uprawy ziemi za pomocą metody zwanej trójpolówką polegał na podziale pola na trzy części. Na jednej z nich siano rośliny ozime, które wysiewano jesienią. Na drugiej jare, czyli te wysiewane wiosną. Trzecią część pozostawiano nieobsianą. W kolejnych latach zmieniano przeznaczenie danej części pola, co pozwalało ziemi odpocząć i wzbogacić się w niezbędne minerałów. Uzyskano w ten sposób większe plony niż przy stosowaniu dwupolówki.
Trójpolówka, jako metoda uprawy roślin, miała przewagę nad stosowaną dotychczas dwupolówką z racji użytkowania większej ilości pola (2/3). Pozwalała też na użycie dwóch typów roślin, co pozwalało na całoroczne użytkowanie gruntu. Czynniki te w połączeniu z wynalezieniem pługa spowodowały, że otrzymywane plony były obfitsze niż przy zastosowaniu dwupolówki.