Konstantyn I zakończył erę prześladowania chrześcijan, wydając w 313 r. edykt mediolański przyzwalający im na swobodę wyznania, co pozwoliło na szybki rozwój idei. W związku z rozprzestrzenieniem się popularności nowej religii już w 392 r. cesarz Teodozjusz uznał chrześcijaństwo za religię państwową, zaczynając zwalczanie religii państwowych.
W ostatnich latach cesarstwa chrześcijaństwo stało się podstawą filozofii całego rzymskiego państwa.