A: Przywódców Polskiego Państwa Podziemnego, oskarżając ich o szpiegostwo, dywersję i działalność przeciwko interesom bezpieczeństwa ZSRS.
W wyniku niepowodzenia akcji „Burza” 19 stycznia 1945 roku komendant Armii Krajowej, generał Leopold Okulicki wydał rozkaz rozwiązania struktur Armii Krajowej. W tym czasie władze sowieckie podjęły decyzję o rozliczeniu przywódców polskiego podziemia. Generał Iwan Sierow, który reprezentował NKWD, wystąpił z propozycją rozmów z przywódcami Polskiego Państwa Podziemnego. Pomimo udzielenia gwarancji bezpieczeństwa, polska delegacja została aresztowana w podwarszawskim Pruszkowie i przewieziona do Moskwy. Wśród przetrzymywanych przedstawicieli Polskiego Państwa Podziemnego znaleźli się: generał Leopold Okulicki, Kazimierz Pużak, Stanisław Jankowski.
W czerwcu 1945 roku w Moskwie odbył się proces działaczy związanych z polskim podziemiem, nazwany procesem szesnastu. Zachowując pozory sprawiedliwości, Sowieci uniewinni trzy osoby, pozostałych skazali na karę więzienia.
Uwięzienie polskich Przywódców Państwa Podziemnego nie oznaczało końca działalności zbrojnego podziemia. Działała Delegatura Sił Zbrojnych na Kraj, Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość.
W dalszym ciągu na ziemiach wschodnich i centralnych w ukryciu walczyli polscy żołnierze, których obecnie nazywa się Żołnierzami Wyklętymi.